Dat wat ik vasthield, Liet mij zomaar los......

Verlies en overgang

Toen schrok ik wakker in een donker bos
Ik was verdwaald in 't midden
Van mijn leven
Dat wat ik vasthield
Liet mij zomaar los
(Dante)

Ons leven is een voortdurend proces van vinden en verliezen, verloren raken, verdwalen en gevonden worden, grijpen en loslaten. Iedere keer weer opnieuw identificeren we ons met rollen, functies en beelden over onszelf, onze bestemming en de wereld...... om die uiteindelijk weer los te moeten laten.

Of het nu gaat over het verlies van een relatie, huwelijk, werk, idealen, gezondheid of jeugd, het kan gepaard gaan met gevoelens van zinloosheid, de weg kwijt zijn, geen bestemming meer hebben en angst voor het onbekende. We zijn terecht gekomen in het gebied van het niemandsland, het nog niet weten, de overgang van wat was naar wat nog niet is. Het is een fase van wachten en laten gebeuren, terwijl alles in ons terugverlangt en zoekt naar een bekend houvast.

Aan dit natuurlijk proces valt niet te ontkomen. Juist in het wachten is de ziel. Het leven zelf neemt ons mee. Niet in wat ons overkomt zit onze vrijheid en ontwikkeling, maar in hoe we ernaar kijken en het betekenis geven. Het verblijf in dat niemandsland kunnen we gaan ervaren als een noodzakelijk verblijf in een grensgebied, tussen het land waar we uit vertrokken zijn en dat waar we naar op weg zijn.