Cultureel onbehagen

In onze cultuur met de mythe van de maakbaarheid als boodschap, voelt het niet hebben van succes, gezondheid, geluk, schoonheid, relaties en carriere als mislukking, als individueel falen en als "eigen schuld dikke bult." Illustratief is ook het gebruik van het word "looser" als geliefd scheldwoord onder jongeren.
Hiermee worden deze verschijnselen niet alleen gepathologiseerd, maar ook geïndividualiseerd. Meer en meer lijden mensen aan eenzaamheid en sociale angst.

Als we dit kunnen zien als onderdeel van de wereld waarin we leven, als behorend tot een gedeelde werkelijkheid, ontstaat een ruimer perspectief en bewustzijn. Ieder van ons neemt een eigen plek in, draagt een deel van het geheel. Ook falen, onmacht, gemis en woede horen bij het leven en bevatten informatie voor het geheel en over het geheel. "Ik ben jij". Als we die gevoelens alleen maar "als van mij" of "van de ander" blijven zien, missen we de kans om elkaar en onze maatschappelijke instituties gezonder te maken.

Juist mensen die aan de rand van de instituties staan, een marginale plek innemen of in een maatschappelijk isolement zijn geraakt kunnen vanuit hun positie en ervaring een belangrijke bijdrage aan de ontwikkeling van de samenleving als geheel leveren. Dat klinkt paradoxaal, maar juist zij kunnen een nieuw licht werpen op vanzelfsprekendheden. Je kunt daarbij net zo goed denken aan kunstenaars als aan mensen in de WAO, drop-outs, vluchtelingen, chronisch zieken of ouderen.

Inspirerende voorbeelden waar we ons mee verwant voelen zijn te vinden onder -beeldmateriaal en artikelen.